Güven " kitaplarım " dedi, gitti.
Hayal, Güven Ablasının peşinden, "çeyiz sandıkları çalışması yapacağız" diye gitti.Havva'cığım, yemeklerinin peşinden herkesten önce topukladı.
Güya biz kadınlar diğer kadınlarla bir araya gelip denenmemiş güzel şeyler yapacaktık.
Blog bana mı kaldı ne?
Neyse.
Gelelim konumuza.
Öyle bazı zamanlar vardır ki; kendimizi bir fanus içinde, daracık bir kutu içinde hatta bir deney tüpü içinde hissedebiliriz.
Kıpırdayamaz, rahatça nefes alamaz, sesimizi çıkaramaz gibi olumsuz, derin bir hisse kapılırız
Bu hissi, engellenmişlikle duyumsarız çoğunlukla.
Anlayışsız bir koca, pasif saldırgan bir kadın, yalaka bir müdür, şef ya da başkan, hödük bir patron, bizde bu engellenmişlik duygusunu yaratıyor galiba.
Özellikle kadınların daha çok yaşadığı bir duygu olmasına karşın, bu ağır sıkıntıyı çeken erkekler de epey bir sayıda olmalı.
Bizi bu dar yerlere hapseden durumu bir gözden geçirdiğimizde, şöyle bir tablo ile karşılaşıyor muyuz? Bir bakalım. Çünkü bu ağır bunalma durumu tek başına bir gösterimde bulunmuyor. Bunun kenarı, köşesi, darı genişi var sanki.
Aslında o kutunun ya da deney tüpünün dışında başka bir kutu oluşturacak biraz daha büyük bir kutu, biraz daha özelden çıkan bir engellenme. Sonra onu da aşan başka bir engellenme ve daha büyük bir kutu var mı?
Giderek özelden genele giden bir engellenme ve dardan genişe, çok sıkan, bunaltandan, etkisi daha az olan nefes almaya izin veren büyüklüğe ulaşan bir kutulama hissediliyor mu?
Sanırım öyle.
İşin başka boyutu da. Evdeki problem dışardaki problem ama biz yine de katlanıyoruz ve dişlerimizi sıka sıka, kalp çarpıntılarına razı ola ola hayatımızı sürdürüyoruz. Böyle mi yapıyoruz?
Bir mucize bekliyor muyuz?
Çünkü bize hayatı dar eden bu insanlara ne kadar kızsak da, göründüğü kadar nefret edilesi olmadığını derinlerimizden bir yerlerden biliyoruz sanırım.
Ama bir yandan da çabalayıp çabalayıp o kutuları parçalayamıyor, o deney tüplerini kırıp çıkamıyoruz işin içinden.
Her gün bu çıkmazla boğuşup işin içinden çıkamayan okumuş- okumamış kadınlardan mısınız?
Karşınıza çıkan bir çok yazı ya da nasihat; parçalayıp çıkmayı mı öneriyor?
Yapıp yapıp yine de kurtulamıyor musunuz?
Bu mucize sizde -çoğu insanda olduğu gibi - işlemiyor mu?
O halde bir de beni dinleyin.
Bir de bunu deneyin.
O sıkıntılı deney tüpünden, o dar kutudan bir adım geri gidin.
Yalnızca bir adım.
Onu çevreleyen engelleme ve daha büyük kutular dursun.
Siz sadece bir adım geri gidin.
Hareket kabiliyetini yeniden kazandığınız gibi içinizde uyanan bir güçle şaşırıyor bir ferah nefes alıyorsunuz.
Daha iddiasız daha sıradan bir teknik bu. O yüzden de işler.
Sonuçlarını okumak isterim
